Gerard van Maasakkers en de Vaste Mannen in Zuid AfrikaZondag 5 maart 2006 Gerard schrijft: Zondag vertrokken we met sneeuw, we hadden een goeie maar lange reis naar Kaapstad, en gisteren werden we wakker in een guesthouse met een zwembad, buiten was het 35 graden, baie lekker. Voor Rinus was het zijn allereerste vliegreis! Rinus schrijft: Eindelijk ging ik dan vliegen. Voor het eerst! Ik had er al geruime tijd naar uitgekeken. Zowieso natuurlijk het verblijf in Afrika , maar voor mij was de reis natuurlijk ook bijzonder. Ik zat net niet bij een raampje maar wel bijna. Helaas was het erg bewolkt, zodat ik niets van Europa heb gezien. Ook boven de middellandse zee en zelfs een heel stuk boven afrika bleef het bewolkt . Daarna was wel wat van de woestijn te zien en nog wat later werd het donker. Wat ik weer wel kon zien was Kaapstad net voor de landing. Toen was het inmiddels 23.15 . Ik begreep van Harry dat dit wel een luxe reis was . Alleen al door het feit dat we rechtstreeks naar kaapstad vlogen en niet over hoefden te stappen. Het eten was ook zeer goed (om een uur of half een zaten we al aan de kip met een wijntje erbij). Minpuntje was de aankomst in Kaapstad. Daar moesten we erg lang wachten om door de douane te komen. Al met al een positieve ervaring. Maar als je de volgende morgen om 9.00 smorgens al in het zwembad ligt met een temp van 30 ben je dat snel vergeten. Maandag 6 maart 2006 Gerard schrijft: Ons eerste optreden was in Klein Libertas, een openlucht-theater met een gemoedelijke sfeer. We speelden op een soort zangers- en dichtersfestival. En bij die dichters moet je dan niet denken aan vlassige veertigers met een joint bij de hand, maar aan mooie jonge meisjes die prachtig werk voorlazen. Ons optreden ging lekker. Rinus had een beetje moeite met de geleende contrabas, Arthur speelt liever met z'n eigen spul (dat niet duur was) dan op het dure gehuurde drumstel. Maar we hebben veel indruk gemaakt. "Hartroerend", zo noemden de Zuid-afrikanen het. Dat vond ik wel een mooi woord. Na het optreden hebben we nog (nou ja "we"; de Vaste Mannen, dan) tot midden in de nacht ge'jamd", o.a met Schalk Joubert, een bassist uit Stellenbosch, die ook regelmatig met Stef Bos speelt. De foto's van Arthur en Rinus met pruik (jaja)zijn ook van laat in de avond. Ze vonden ze in een kleedruimte in het theater.....Het mooie van zo'n toer is, dat je elkaar ineens heel anders leert kennen..... > Video: Gerard van Maasakkers en de Blote Mannen... > Video: Optreden maandagavond bij Klein Libertas Dinsdag 7 maart 2006 Gerard schrijft: Nu, dinsdagochtend, druppelt iedereen de tuin in voor het ontbijt, ik heb nog een houten kop maar we gaan met de bus naar het puntje van de Kaap. Bart schrijft: Inmiddels is het een uur of 12 later en we zijn nog onder de indruk van twee oceanen, de natuur, het uitzicht, en de sloppenwijken. Alles komt achter elkaar voorbij en je realiseert je nauwelijks hoe groot de contrasten zijn in dit prachtige land. Lekker een beetje de toerist uithangen. Geintjes maken met z'n allen in het busje op weg naar een overdadige lunch en als je blik afdwaalt zit er een knulletje buiten de muren van zijn wijk z'n behoefte te doen langs de snelweg. Het zal wel de natuur zijn maar het blijft raar om dergelijke dingen naast elkaar te zien. En dan bedoel ik ook echt naast elkaar. Mooi was de vuurtoren op de kaap. Lang geleden gebouwd. Nooit echt voldaan en toen er een schip de kaap op knalde heeft men een tweede gebouwd die een stuk lager boven de zeespiegel uitkwam. Het eerste model stond namelijk bijna constant met zijn hoofd in de wolken bepaalde delen van het jaar. Dan ziede't lempke nie zo goed. Toch wel een goed verhaal. Al die moeite om dat ding zo hoog mogelijk te plaatsen. Vur niks. En poserende pinguins. Ook mooi. Onze technicus Jonathan is aangerand door een enorme baviaan. Het beest had het voorzien op een pasgekocht ijsje. Denk maar niet dat je weg kan lopen als zo'n monster iets in beeld heeft. Hij sloeg, graaide en liet zijn tanden zien. En een gemiddelde baviaan heeft veel lange tanden. Daar zijn we nu achter. Jonathan smeet zijn ijsje maar ver weg en dat was uiteindelijk de slimste zet die hij had kunnen verzinnen. Beest blij, wij blij. Woensdag 8 maart 2006 Jonathan schrijft: Terwijl Gerard vandaag bezig was met "regelen" en "netwerken" en de rest van de mannen wat moeilijk op gang kwam, waren Arthur en ik vroeg uit de veren. Arthur is een ervaren duiker maar voor mij was het de eerste keer! We gingen met een duikinstructeur naar Simons Town en hebben daar gedoken vanaf een makkelijk zandstrand naar een scheepswrak even voor de kust. Ademen met een gasfles was wel even wennen, maar absoluut de moeite waard. Onderwater gaat een hele andere wereld voor je open. Toch even anders in 't echie dan bij Jacques Cousteau op TV. En alsof het niks is mocht ik 's middags mee naar een wat moeilijkere duik die Arthur gepland had aan de andere kant van Simons Town, bij rotsen vlakbij bovengenoemde pinguins. Nee, geen van die mannetjes-in-smoking gezien onderwater, maar wel fraaie grotten met talloze zee-egels. En die hebben heeeeeele scherpe naalden. "Leert je wel goed sturen onderwater", zullen we maar zeggen. En bij het verlaten van de zee, over glibberige rotsen (da's nie makkelijk nie mee n'n zwaore fles op oewe rug en 8 kilo lood aan oewe gordel), gleed ons Arthurke een bietje uit en verstuikte een pees in zijn rechterhand. Als dat maar goed komt voor het volgende optreden morgenavond... Vanavond, na een heerlijk diner in The Fishmonger hebben we deels genoten, deels geslapen, tijdens een muziektheaterpoëzietoneelvoorstellinggeval waar de jammende bassist van maandagavond in speelde. Het was ....ehm...anders. Maar goed, morgen zijn wij weer aan de beurt om tijdens "Soete Groete" te laten zien wat wij brabanders kunnen. Donderdag 9 maart 2006 Harry schrijft: Vandaag weer een mooie dag, op tijd wakker en even zwemmen. De reis voert ons naar de Tafelberg waar we helaas niet omhoog kunnen met de kabelbaan, teveel wind. We hebben wel wensen maar we moeten ons enigszins inhouden omdat zuid afrika zo groot is. Waterfront is een leuke plek om rond te hangen, muziek, winkeltjes, boten, zeerobben etc. alles is even baie lekker! Het optreden bij Soete Groete is er weer een van one of a kind. Een allegaartje van gasten kon enorm genieten van de gedichten, Jak de Priester en van ons. We hadden het geluk deze keer de slotact te zijn. De zon doet zijn werk en we passen ons aan aan het klimaat. We leren de taal we voelen de zon en we passen ons aan. De komende dagen spelen we weer vaak en bouwen we weer mogelijk wat op. Afrika is nogal om van te geniet! We kunnen nog wel wat leren van deze levensstijl. Ook is het wereldje klein zo mee en dan, blijkt een Nederlander een vriendje te zijn van een vriendje van Rinus. Om de tijd te doden zijn we nu aan het poolen en darten, kortom.....we zijn uitgepraat (nee hoor!) Het ritme van dit land en deze mensen is iets om mee naar huis te neem, seker weet! Ik ga je sien! > Video: Optreden op donderdagavond bij Soete Groete Vrijdag 10 maart 2006 Gerard schrijft: Vanmorgen gingen we al
vroeg (half 9) naar de Universiteit voor de Neerlandistiek-dag. In een
collegezaal zaten studenten en professoren en taalwetenschappers klaar
voor een programma met o.a. de Nederlandse dichter Mustafa Stitou, de
Vlaamse akteur Jo Decaluwe en wij. Ik werd geinterviewd door een student
(over het schrijfproces en zo) en we zongen tussendoor met z'n vijven
"Dragen", " Achter de schuur" en "Griep"
(a-capella). Het was wederom een groot sukses, wederom "hartroerend". Arthur schrijft: De vogeltjes hielden op
met fluiten, oude wijfjes begonnen te zeveren, de luiken gingen dicht.
Kinderen en de was werden binnen gehaald. Bart schrijft: "Het lijkt wel of ik
op een ski-helling zit te spelen", aldus onze Arthur. > Video: Optreden op vrijdagochtend bij Neerlandstiekdag in het Universiteit van Stellenbosch > Video: Gerards dagelijks live radio-interview voor Omroep Brabant > Video: Optreden op vrijdagavond als openingsact bij Paartie innie Park > Video: Late-night jamsessie van de Vaste Mannen in Binelli's Zaterdag 11 maart 2006 Bart schrijft: Iedereen komt langzaam op
gang. Arme Gerard snoept een olijf met een gezicht van verbazing omdat
hij dacht een druif in zijn mond te frommelen. Gerard schrijft: .....en ik op de Mannen! We hebben met z'n allen een werkelijk prachtige week. We zitten lekker in en rond het huis van de Van de Merwe's, er wordt wat muziek gemaakt, gegeten, koffie of wijn gedronken, gedart of een potje gebiljart, en mee en dan maakt Bart een bommetje in 't zwembad. Ik ga vandaag naar een voorstelling met Amanda Strydom, een "grote dame" hier. De grote concertzaal van het conservatorium zit dan ook bomvol mensen van allerlei slag en ze heeft groot succes. Anglique Stein van de AVRO is er ook en we zijn beiden onder de indruk. Veel van de muziek hier is tamelijk voorspelbaar, maar bij Amanda is het toch different cook. De Mannen zijn met de bus naar Franschhoek en eten uitgebreid Bobotie (en drinken de lekkerste wijn totnogtoe, volgens Jonathan, jaja, als ik er niet bij ben....) Vanavond spelen we op het Straatfees; ik zie er eigenlijk een beetje tegenop omdat het gisteren bij Paartie in die Park tegenviel. Maar we spelen de keien uit de straat, en het publiek verdringt zich om vooraan te staan. We hebben in de loop van de week nogal wat groepies gekregen (wij zijn nou eenmaal exotische hapjes, zie de foto's), en die laten duidelijk horen dat ze er zijn. Vooral " 't Is altijd nou" wordt een Woordfees-hitje, en ook onze a-capella versie van Daor is de zon en Griep (en niet te vergeten Janus Dekkers, maar die is nog niet vorrbij de in-de-lach-schiet-fase). We mogen 4 liedjes spelen, maar doen het later bij Binelli's ruimschoots over. Het wordt wederom laat....sommigen van ons komen pas thuis als de vogeltjes alweer beginnen te fluiten. > Video: Optreden op zaterdagavond bij Straatfees > Video: Optreden/jamsessie zaterdagavond laat bij Binelli's Zondag 12 maart 2006 Jonathan schrijft: Zondag een rustige dag na een intensieve week; beetje bijkomen, bij het zwembad luieren, afscheid nemen en vooral ook onze fantastische gastvrouw en haar gezin te bedanken door hen te verwennen op een uitgebreide braai. De middag op het terras van ons verblijf werd geopend met een akoestisch miniconcertje van Gerard en de mannen. En de muziek hield daar niet op. Tot enkele minuten voordat we om 22:00 uur met de "combi" weer richting vliegveld moesten vertrekken, werd bijna onafgebroken muziek gemaakt. Echter, naar mate de tijd (en wijnniveau) vorderde kreeg het een behoorlijk kampvuurgehalte. Gerard had inmiddels afscheid van ons genomen om nog een laatste Woordfeesvoorstelling mee te pikken voordat hij zich een week terugtrok in Witzand om nieuw materiaal te gaan schrijven. De meesten van ons begonnen met een nogal dubbelgevoel aan de lange reis naar huis; enerzijds jammer dat zo'n fantastische week aan zijn eind was, maar anderzijds toch weer naar huis waar we onze ervaringen met het thuisfront konden delen. Op de zondagmiddag tijdens een laatste kop koffie met Schalke Joubert werden al voorzichtig plannen gesmeed voor de volgende reis. Het zaadje is gezaaid. De volgende keer gaan we oogsten...
|